«نیایش اگر به صورت تهاجمی و مصرانه و مستمر انجام گیرد به اجابت می رسد»

آنگاه که « تقدیر » نیست و از « تدبیر » نیز کاری ساخته نیست، « خواستن » اگر با تمام وجود،
با بسیج همه اندام و نیرو های روح و با قدرتی که در «صمیمیت» هست، تجلی کند، اگر همه هستیمان را یک « خواستن » کنیم، یک خواستن مطلق شویم و اگر با هجوم ها و حمله های صادقانه و سرشار از یقین و امید و ایمان،« بخواهیم »، پاسخ خویش را خواهیم گرفت.

ایمانِ نیرومند « می آفریند »، هر در فرو بسته ای که کلیدش در دست ما نیست، که با سر انگشت مهارت، حیله، تدبیر و نبوغ بازشدنی نیست، با حمله تند و سرسختانه خواستنی که از قدرت اعجازگر یقین و عشق و اخلاص ، حالت تهاجمی آمرانه گرفته باشد ، فرو می شکند .

« وقتی عشق فرمان می دهد، «محال » سر تسلیم فرود می آورد»[1]

[1] Shandel    (از کتاب کویر دکتر علی شریعتی)*

این مطلب رو یکی از آشنایان نوشته بود ومن آنرا خواندم وچون خودم قبلا آنرا تجربه کرده بودم به عنوان اولین مطلب در وبلاگم ثبت کردم .